QENDRUESHMERIA BOTEKUPTIMORE E NJE LIDERI

Winston Curcill thoshte se ‘çmimi i madhështisë është përgjegjshmëria’. Dhe rrallë herë kemi parë liderë të përgjegjshëm në arenën e politikës shqiptare. E ndërsa po i afrohemi kongresit të PS-së, mbledhjes së parlamentit të ardhshëm dhe krijimit të koalicionit të ri qeverisës PD-LSI, shqiptarët po përballen me akuza të panumërta brenda të majtës, të cilat kanë për qëllim largimin e vëmendjes së qytetarit nga realiteti i trishtë i humbjes së zgjedhjeve prej së majtës. Disa prej këtyre akuzave këto ditë janë lëshuar në drejtim të LSI-së dhe lidershipit të saj duke hedhur baltë mbi vendimin e anëtarësisë së konventës së kësaj force politike për të hyrë në koalicion me PD-në.

Tre, janë arsyet përse LSI duhet të hynte në koalicion me PD-në.

Së pari, për arsye pragmatizmi politik. Kjo ishte e vetmja zgjidhje me të cilën u përball LSI pas zgjedhjeve të 28 Qershorit. Pasi kandidatët e saj për deputet në të gjitha qarqet e vendit vuajtën pasojat e një operacioni të mirëfilltë e të paramenduar asgjësues nga ana e ‘bosit’ të PS-së, rezultati pas-zgjedhor ishte larg pritshmërive të LSI-së dhe të gjithë analistëve politikë në vend. Në këtë moment, LSI u përball me dy opsione: ose të tkurrej e të rrinte edhe 4 vjet në opozitë për hir të tekave infantile të Edi Ramës, ose t’i jepte një drejtim ngërcit politik që do krijohej si pasojë e krizës institucionale. E para mund të kishte pasoja të paparashikueshme, më e pakta e të cilave do të ishte kriza e brendshme institucionale dhe përballja e vendit me zgjedhje të parakohshme. Asnjë qytetar i kthjellët nuk mund t’a pranonte stërmundimin kombëtar dhe turpin ndërkombëtar që do shkaktonte ky opsion. E dyta ka të bëjë me pragmatizmin politik që i shërben më së miri interesave të gjera e integruese të vendit, duke evituar krizën e duke siguruar krijimin e një koalicioni qeverisës. Dhe një koalicion i dy forcave me filozofi të ndryshme politike është jo vetëm një normalitet në demokracitë e zhvilluara Europiane, por edhe një risi civile për Shqipërinë që prej vitesh ëndërron të integrohet në këtë Europë shumëngjyrëshe.

Së dyti, Edi Rama dhe partia e tij e meritojnë të qëndrojnë edhe 4 vjet të tjera në opozitë për shkak të papërgjegjshmërisë kombëtare që treguan gjatë zgjedhjeve. ‘Ajatollahu’ i PS-së investoi gjithcka kishte, frymën, mediat e tij, aleatët kone e financat e vjelura nga pushteti i kryebashkiakut, vetëm e vetëm që të dëmtonte LSI-në, duke siguruar përçarjen e së majtës. Rezultati zgjedhor tregon qartë se diktati i votës së popullit reflektoi bindshëm mungesën e frymëzimit dhe të besueshmërisë nga ana e Edi Ramës. Shqiptarët thjesht nuk i besuan dhe nuk e votuan një karikaturist oportunistik, i cili as që nuk guxoi të kandidonte e as të paraqiste një program të qartë elektoral para zgjedhësve. Papjekuria politike e këtij lojtari pa burrëri, të çon në konkluzionin se PS-ja nuk është drejtuar, nuk është frymëzuar…ajo është kontrolluar. Edi Rama nuk është lider, ai ka fuqi financiare për të kontrolluar eksponentët e partisë së tij, por nuk është lider, dhe kjo iu shpërblye nga mungesa e votës për të.

Së treti, koalicioni i ardhshëm qeverisës ka të bëjë me qëndrueshmërinë botëkuptimore të Ilir Metës. Them botëkuptimore, sepse lideri i LSI-së i ka qëndruar gjithnjë besnik parimeve të së majtës politike, dhe si i tillë hyn edhe në këtë koalicion të gjerë e shumëngjyrësh. Asnjë qytetar shqiptar nuk duhet të ketë dyshime mbi besnikërinë elektorale e politike të Ilir Metës dhe partisë që ai drejton. Sot ata që votuan për LSI-në ndjehen krenarë e të përfaqësuar nga vendimi politik i LSI-së për të hyrë në koalicion më PD-në, ashtu siç do ndjeheshin votuesit e PS-së nëse do kishim patur një qeveri teknike PD-PS. Kjo, sepse vota e tyre e majtë sot ka pushtet. Vota e tyre e majtë sot vlen sa 40 deputetë. Vota e tyre e majtë sot do të kushtëzojë qeverisjen e 4 viteve të ardhshëm, duke siguruar implementimin e prioriteteve programore të LSI-së dhe duke forcuar rrugëtimin integrues të Shqipërisë drejt Bashkimit Europian. Nesër, LSI do të ketë mundësi të dalë krenare para atyre që e votuan se permes vendimeve të saj politike i shërbeu interesave të tyre afatgjata.

Pra, është më se e qartë se sot Shqipëria ka nevojë për zgjidhje e jo krizë, për pjekuri e jo qaramanë. Sot Shqipëria ka nevojë të civilizohet në sjelljen e saj politike nëse nesër dëshiron të jetë pjesë e një klubi politik ku koalicione të tilla janë normalitet, si në Gjermani, Austri apo edhe në Izrael. Sot Shqipëria ka nevojë për përgjegjshmëri kombëtare e politike në shërbim të interesave të qytetarëve të saj, të cilët më shumë se tekat e Edi Ramës, duan të kenë siguri financiare, të lëvizin të lirë në Europë e të ndjehen të sigurt për të ardhmen e fëmijëve të tyre. E pra, analizuar nga këndvështrimi i qëndrueshmërisë botëkuptimore të një lideri, vendimi për të bashkëqeverisur vendin me PD-në, është një vendim që reflekton burrërri politike e besnikëri ndaj zgjedhësve. Ndaj dhe ky vendim sot po pranohet nga shumica dërrmuese e popullit shqiptar, e po përshëndetet prej të gjithë aktorëve ndërkombëtarë si një hap përpara drejt civilizimit politik të Shqipërisë.

Tre mesazhet e ‘foshnjërisë’ aktuale politike

Çfarë donte t’u komunikonte Edi Rama qytetarëve shqiptarë përmes talljes që ai i bëri ftesës së Ilir Metës për t’u ulur në tryezën e opozitës këtë javë?

Ndërsa Z. Meta ndërmori hapin e një ftese institucionale për të gjithë faktorët e së majtës, me qëllim që të krijohej një frymë pozitive e bashkëpunimi përpara zgjedhësve shqiptarë, Z. Rama u përgjigj po institucionalisht se Z. Meta duhet të votojë Partine Socialiste. Kjo fyerje jep tre mesazhe kryesore para qytetarëve shqiptarë.

Mesazhi i parë është se lideri i PS është tejet i papërgjegjshëm në lëvizjet e tij politike. Fatos Nano e cilësoi këtë lëvizje të fundit si ‘foshnjarake’, dhe jo pa të drejtë. Në një moment kaq historik që po kalon Shqipëria, dhe kur shumica e elektoratit të majtë preferon një bashkim të të gjithë të majtës për të mos lejuar vazhdimësinë e qeverisjes Berisha, Edi Rama preferon të bëjë humor duke futur në punë megafonët e cinizmit të tij. Ky diletantizëm politik do të ishte i paimagjinueshëm në një demokraci të konsoliduar perëndimore. Në Europë, atje ku duam të integrohemi eventualisht, një ftesë bashkëpunimi serioze e një subjekti politik ndaj një tjetri nuk do të përballej kurrë me një përgjigje humoristike, pikërisht sepse atje, kaq larg nesh, egziston kodi i etikës së përgjegjshmërisë politike, të paktën në planin mediatik.

Mesazhi i dytë, ka të bëjë me mosperfaqësimin e interesave të qytetarëve nga ky drejtues partie që u kërkon votën atyre për t’u bërë kryeministër. ‘Leximi’ që i bëhet përgjigjes së munguar serioze ndaj ftesës së bashkëpunimit, duhet parë në kontekstin e rolit që luan qytetari në botëkuptimin e Z. Rama dhe të rrethit të tij të ngushtë. Refuzimi i ftesës çon në llogjikën se për liderin e PS-së, qytetari është thjesht një element i një audience të gjerë, e cila para dy ditësh pritej të qeshte me të madhe, sikur do ishte duke parë Çanin në një stand-up-show. Parë nga këndvështrimi analitik i fushës së komunikimit, tragji-komedia që ofroi Rama në këtë rast jep mesazhin e liderit që kërkon të bëhet kryeministër përmes talljeve dhe jo programeve, përmes injorimit dhe jo bashkëpunimit, përmes kokëfortësisë dhe jo dinakërisë politike apo aftësisë negociuese që karakterizon politikanët e mëdhenj europianë e amerikanë apo edhe disa të tjerë, të paktë këtu në Shqipëri. Pra qytetarët shqiptarë e kuptuan qartë se duke bërë ftesë për bashkëpunim, Meta mbrojti interesat e zgjedhësve të majtë në pergjithesi ndërsa duke ftuar Metën të votojë nr. 33, Rama mbrojti qartazi interesat e ngushta personale dhe jo interesat e gjera të elektoratit të majtë.

Mesazhi i tretë i Ramës lidhet me ‘të renë’ e politikës që po i ofrohet shqiptarëve ne 2009. Ose që nuk po i ofrohet, më saktësisht. Shqipëria gjithnjë ka vuajtur prej mungesës së etikës së komunikimit dhe profesionalizmit në politikë. Gjatë 19 vjet demokracie eksperimentale, Shqiptarët nuk kanë parë ende një transferim dinjitoz të pushtetit pas zgjedhjeve, përveç ndoshta në 2005. Shqiptarët ende nuk kanë të drejtën e një debati të hapur mes kandidatëve kryesorë që kërkojnë të marrin frenat e vendit në dorë. Ata janë mësuar vetëm me mitingje elektorale, me sharje e akuza të panumërta e vetëm me cinizmin politik që e denigron gjithë qëllimin e bërjes së zgjedhjeve. Shqipëria jo vetëm që nuk ka realizuar ende zgjedhje me standarte europiane, por edhe politikanët e saj nuk kanë krijuar dot frymën e një etike profesionale e qytetarie mes tyre. Dhe parë brenda këtyre rrethanave historiko-politiko-shoqërore në të cilat ka kaluar Shqipëria këta 19 vjet, refuzimi i tryezës së opozitës, na sjell mesazhin e minimit të çdo mundësie për të sjellë një risi të re në politikë-bërjen shqiptare. Qytetari I thjeshtë me të drejtë ulëret: ‘o mik, po s’na the ndonjë gjë të re!’

Shqiptarët janë lodhur tashmë prej retorikave boshe elektorale, realitet që shihet qartë edhe nga mungesa e frymëzimit që lideri i PS-së duhet të kishte ngjallur tek shqiptarët si dhe tek epërsia elektorale që po vihet re tek fushata e PD-së ndaj asaj të PS-së. Dhe pikërisht në këtë moment kaq kritik dhe kyç në historinë e zgjedhjeve shqiptare, pikërisht në kohën kur hapet dritarja e bashkëpunimit të së majtës shqiptare, aq e shumë-dëshiruar prej pjesës dërrmuese të elektoratit, Edi Rama aktivizon instiktet e papërgjegjshmërisë politike duke mos i shërbyer interesit historik e afatgjatë të qytetarëve shqiptarë dhe duke e bërë të qartë se ai nuk ofron dot as imazhin e një politikani të ri në arenën e politikës shqiptare. Kështu ai legjitimizon imazhin e të majtës së përçarë dhe e mjergullon më tej paqartësinë e rezultatit që po karakterizon fushatën parazgjedhore. Kjo, i shërben vetëm Berishës!

Sa për kartat, e keni gabim Znj. Pack!

Nuk i besova veshëve teksa dëgjoja Doris Pack duke folur dje për kartat e identitetit.

‘Një kartë identiteti falas? Mendoj se nuk egziston në asnjë vend të botës. Aq më tepër që karta këtu në Shqipëri nuk kushton shumë’. Këto ishin fjalët e Kryetares së Delegacionit të Parlamentit Europian për Marrëdhëniet me Europën Jug-Lindore. Të jetë me të vërtetë ky zëri zyrtar i Parlamentit Europian në Shqipëri? Eshtë tërësisht e papërgjegjshme për një euro-parlamentare të referencojë pasaktësi faktuale në shërbim të një argumenti të caktuar politik, dhe t’i përdorë ato për të ushtruar influencë ndaj politikës së brendshme të një vendi të vogël si Shqipëria, për më tepër që ky qëndrim i saj është tejet i anshëm politikisht dhe mbart një mungesë të theksuar serioziteti.

Do doja shumë të shihja reagimin e kolegëve të tjerë të Znj. Pack në të njëjtin delegacion, nëse do u bëhej e ditur se Kryetarja e tyre këtë radhë, dhe jo për herë të parë, e hapi gojën pa reflektuar paraprakisht dhe pa kontrolluar më parë faktet. Kush vallë ia pëshpërin në vesh faktet Znj. Pack? E them këtë sepse të prononcohesh para mediave se kartat e identitetit nuk jepen falas në asnjë vend të botës, është thjesht e pasaktë. Sa për të sqaruar euro-parlamentaren, (meqë asistentët e saj nuk i paskan bërë detyrat e shtëpisë) jo shumë larg vendit të saj të origjinës, Gjermanisë, kartat e identitetit shpërndahen falas. Bëhet fjalë për vendin fqinj, Francën, ku kartat e identitetit jo vetëm që nuk janë dokumente të detyrueshme, por shpërndahen falas për të gjitha grupmoshat e popullësisë vendase, pa dallim statusi shoqëror. Po ashtu edhe në Izrael, kartat e identitetit janë falas, paçka se ndryshe nga Franca, qytetarët izraelitë e kanë të detyruar të pajisen e t’a mbajnë gjithnjë me vete dokumentin e tyre të identifikimit. Besoj se për hir të argumentit, nuk ia vlen të përmendim këtu edhe vende si Meksika apo Kosova…

Ajo që është më absurde është pjesa e dytë e deklaratës së Znj. Pack, që në Shqipëri këto karta nuk janë të kushtueshme. E lehtë për një europiane që fiton 7000 euro në muaj, pa përmendur këtu përfitimet e tjera që ofrohen nga posti, e cila me 10 Euro që kushton një kartë shqiptare blen një grand-latte në një kafene të Brukselit, por aspak e pranueshme për nivelet e mjerueshme të realitetit shqiptar. Le t’a thjeshtojmë pak. Për një familje shqiptare me tre fëmijë e me të ardhura mujore prej 100 Euro, kostoja e tre kartave të identitetit do të përfaqësonte 30% të dietës së tyre mujore. Kurse për një familje me 8 fëmijë, do të ishte një kafshatë që s’do kapërdihej lehtë. Dhe duhet patur parasysh se të paktën 18% e familjeve shqiptare jetojnë në kushte të mjerueshme, nën nivelin e varferisë së toleruar nga Indeksi i OKBsë. Mjafton t’a krahasojmë Shqipërinë me Gjermaninë, vendin e Znj. Pack, ku kartat e identitetit kushtojnë 8 Euro, por ku rroga mesatare mujore është diku tek 2700 Euro. Pra një qytetari gjerman, i duhet vetëm gjysëm ore punë për të mbuluar koston e kartës së tij të identitetit, ndërsa një shqiptari, të paktën 6 orë. Çfarë llogjike matematikore përdor euro-parlamentarja kur shprehet se çmimi i kartës shqiptare nuk është i shtrenjtë?

Këmbëngulja e pakuptimtë e kryeministrit shqiptar këto ditët e fundit dhe amplifikimi i ofruar prej Znj. Pack për të mos i shpërndarë kartat falas, dëshmon qartazi se kemi të bejmë me një diskriminim ndaj shtresave të varfra të popullësisë dhe të rinjve shqiptarë, të cilët jo vetëm që nuk janë në gjendje të paguajnë koston e paisjes me karta identiteti, por që rrjedhimisht nuk do kenë mundësi të votojnë falas. Kjo bie ndesh me kushtetutën dhe me parimet bazë të të drejtave të njeriut, pjesë e të cilave është edhe ushtrimi i votes së lirë. Ajo që po thotë qeveria shqiptare dhe amplifikatori i saj i sotëm, Znj. Pack, është se vota jote kushton 10 Euro dhe se nëse nuk ke para, mos u pajis me dokument identifikimi, dhe mos voto! Le të votojnë të tjerët për ty!

Duke kaluar përtej argumentit të opozitës se kartat deri në 28 Qershor për ata që nuk kanë pashaportë duhen shpërndarë falas, do ishte e udhës të pranonim se është më se parimore për një shtet që e detyron qytetarin e tij të pajiset me një dokument identifikimi, t’ia shpërndajë atë falas, si një detyrim moral ndaj tij. Ndërkohë që po ndodh krejt e kundërta: kartat në Shqipëri janë shndërruar në një produkt komercial të një kompanie private, e cila ka siguruar garancinë e ligjit për shitjen e tij.

Ku e ka hallin kryeministri Berisha që refuzon me kokëfortësi dhe çfarë donte të thoshte Znj. Pack me deklaratën e saj plot me pasaktësi? A mos është kjo pjesë e llogarive të tij elektorale, ku rezulton se të rinjtë dhe shtresat më të varfëra, të cilat tradicionalisht janë të prirura të votojnë kundër partisë në pushtet, do të ishte më mirë t’u mohohej e drejta e votës? Dhe më e rëndësishme akoma…është e turpshme që përfaqësuesja e Parlamentit Europian në Shqipëri mbështet tezën e kryeministrit dështak në këto llogari të shëmtuara elektorale, duke thyer kështu parimet bazë të asnjanësisë politike që duhet të reflektojë një delegacion i mirëfilltë europian. Dikush duhet t’ia pëshpërisë në vesh këtë gjë Brukselit…

Arsimi shqiptar = frut luksi në buxhetin e radhës

Gazeta Shqiptare

Rrënjët e arsimit janë të hidhura, por fruti është i ëmbël, thoshte Aristoteli. Dhe si vend pa të mbjella, Shqipëria nuk ka vjelur asnjë frut të ëmbël këto 17 vjet në fushën e arsimit. Duke patur parasysh se 2009 do jetë viti i llogarive për qeverinë Berisha, le t’i vendosim përballë njëri-tjetrit premtimet dhe arritjet e ekipit të tij.

Në programin qeveritar të 2005, ekipi Berisha i premtoi Shqiptarëve një arsim cilësor dhe masiv nëpërmjet një ndërhyrjeje energjike dhe vizionare. U premtua gjithashtu se arsimi do të arrinte një “nivel Europian duke synuar që shpenzimet publike për edukimin, përfshi atë universitar, të përbënin zërin e parë në buxhetin e shtetit duke arritur në një nivel prej 5% të Prodhimit te Brendshëm Bruto” (PBB).

Por sipas projekt-buxhetit të fundit, arsimi jo vetëm që nuk përbën ‘zërin e parë’ të buxhetit por as që nuk i afrohet 5 përqindshit të PBB-së. Në fakt, arsimi është zëri i tretë pas mbrojtjes sociale (23%) dhe çështjeve ekonomike (16%), duke mbetur në nivelin mediokër prej 3,5%.

Në mesin e detit të një mijë e një të këqijave, arsimi në Shqipëri vuan nga tre sëmundje kronike – shpenzimi buxhetor i ulët në raport me PBB, financimi mediokër për kokë studenti dhe rënia e shpenzimeve për arsimin profesional. Le t’i marrim me radhë.

Së pari, sipas projekt buxhetit të qeverisë, shpenzimet buxhetore për arsimin në 2009 do të përbëjnë 3.5% të PBB-së. Analizimi më i saktë i financimit arsimor të një vendi është kur ai shihet si përqindje e PBB-së. Ky indikator merr në konsideratë kapacitetin shpenzues të shtetit duke treguar nëse arsimi trajtohet si produkt luksi apo si një nevojshmëri sociale. Në 1991, Shqipëria shpenzonte 5% të PBB për arsimin, trend ky që filloi të binte me ndërrimin e sistemit politik dhe me ardhjen e klasës së re politike të kryesuar prej ish-Presidentit Berisha. Në 1998, shpenzimet buxhetore kapnin shifrën prej 2,8% te PBB-së. Kurse në 2009, qeveria e kryeministrit Berisha do t’i akordojë arsimit 3,5% të PBB-së, shifër kjo që qëndron larg premtimit për 5% që iu bë elektoratit shqiptar në 2005. Mesatarja e vendeve të OECD, forumit ndërkombëtar të 30 demokracive të zhvilluara, është mbi 6%. Vende që i japin prioritet arsimit e tregojnë atë qartë nëpërmjet shpenzimeve buxhetore si përqindje e PBB-së. Për shembull, sipas statistikave të OECD, Danimarka shpenzon 8,5% të PBB ndërsa Norvegjia 7,7%. Edhe vendet e rajonit si Maqedonia harxhojnë shumë më tepër se ne. Ndërsa Shqipëria prej 2005, ka bërë investime minimale. Për më tepër, statistikat e 2005-2009 tregojnë se rritja e buxhetit të arsimit është rritur me një hap më të vogel se vetë rritja e buxhetit të shtetit, gjë që tregon se arsimit në Shqipëri nuk i jepet aspak prioritet, përkundrazi ai vazhdon të trajtohet ende si një produkt luksi.

Së dyti, shpenzimet për arsimin reflektojnë edhe shpërndarjen e fondeve publike për kokë studenti. Krahasimi me mesataren e OECD merr ngjyrë tjetër po të kemi parasysh se mosha mesatare në Shqipëri është 29 vjeç. Ndërkohë, mesatarja e moshës së popullsisë së vendeve të OECD është mbi 40 vjec dhe po pëson rritje nga viti në vit. Pra thënë thjesht, Shqipëria ka një përqindje të madhe të popullsisë së saj që shkon në shkollë, shumë më të madhe se vendet e tjera dhe në këtë kontekst, nevojshmëria për shpenzime buxhetore është shumë herë më e lartë. E parë nga ky këndvështrim, dhe duke patur parasysh edhe shtimin e përvitshëm të numrit të studentëve nëpër shkolla, fakt me të cilin qeveria mburret, mund të konkludojmë se shpenzimet për kokë në Shqipëri po pësojnë rënie. Pra në terma realë, studentët shqiptarë përfitojnë më pak fonde publike për kokë në 2009 se në 1991 dhe shumë më pak se sa bashkëmoshatarët e tyre në vendet e OECD apo në rajon, pavarësisht se ata kanë më tepër nevojë për arsimim. Ky është absurditeti i trishtë i politikës arsimore që i ofrohet studentit shqiptar në shekullin e 21.

Së fundmi, paçka se qeveria e ka për zemër të mburret me ‘prioritetin’ që i jepet arsimit të mesëm profesional në përputhje me tendencat rajonale të zhvillimit ekonomik të tregut të punës, ky prioritet nuk përkthehet dot në shifra. Ndërsa buxheti total i shtetit që prej 2005 ka ardhur duke u rritur, buxheti për arsimin profesional si përqindje e totalit ka ardhur duke rënë, nga 7,24% që ishte në 2005 në 6,9% në 2008. Për të tretin vit rrjesht, shpenzimet publike për arsimin profesional si dhe numri i nxënësve që përfitojnë nga ky lloj arsimimi, kanë pësuar rënie, duke dëshmuar qartë për domethënien e ‘prioritetit’ qeveritar.

Eshtë e qartë se si individët po ashtu edhe shteti përfitojnë pamasë nga arsimi. Për individët, arsimi ndikon në përmirësimin e mirëqenies së jetës duke shtuar shanset e punësimit. Për shtetin, interesi bazohet tek potenciali i rritjes ekonomike dhe tek zhvillimi i vlerave intelektuale të shoqërisë. Zhvillimi real socio-ekonomik i Shqipërisë duhet të shkojë paralel me një rritje gjigande të shpenzimeve publike për arsimin, duke mos u mbështetur kështu vetëm tek paraja e përkohshme e sektoreve si ndërtimi, por tek përgatitja afatgjatë e një brezi të ri më të kualifikuar e të përgatitur për tregun e ardhshëm Europian.

Por për qeverinë Berisha, prioriteti që i jepet arsimit ka ngecur në nivele të rëndomta retorike duke mos u përkthyer dot në shifra reale dhe duke mos prekur studentët nëpër shkolla. Shqiptarët duhet të fillojnë të bëjnë llogaritë e kësaj qeverie e t’a kuptojnë se premtimet elektorale të 2005 ishin thjesht pjesë e një retorike boshe dhe se e vetmja mënyrë që qeveria mund t’i mbulojë shifrat me baltë sot – është nëpërmjet spoteve publicitare që po i kushtojnë miliona lekë taksapaguesit shqiptar.


* Autori është një nga drejtuesit e G99-s, e cila ndërmarrë fushatën "5 %", për të rritur buxhetin për arsimin.

Kjo nuk eshte 'zone' fatkeqesie - kjo eshte 'zone' qeverie!

Duke kuptuar momentin e veshtire qe po kalon Shqiperia dhe duke vleresuar dinjitetin e qytetareve per te treguar respekt ndaj familjeve te viktimave gjate katastrofes se radhes ne Shqiperi, nuk mund te qendroj ne heshtje ndaj padrejsise qe po i shkaktohet pafund popullit shqiptar nga injoranca institucionale dhe mungesa e aftesive te politikaneve qe mbajne 'frenat' e vendit. Po po, kjo nuk ishte fateqesi, as tragjedi – por katastrofe dhe keqmenaxhim i plote nga ana e autoriteteve shqiptare. Per kete arsye, duhet filluar sa me pare gjetja e shkaqeve dhe venia para pergjegjesise e fajtoreve te kesaj ngjarjeje. Nese dicka e ketyre permasave do ndodhte ne Angli, ju siguroj qe mediat, opozita dhe grupet civile do i hidheshin ne gryke kryeministrit dhe qeverise nese do kishte arsye per keqmenaxhim.

Dhe tek kjo ngjarje, ngado qe i hedh syte mban ere e keqe dhe inefikasitet total. Punetoret e pakualifikuar, prezenca e femijeve ne repart, e inxhinjereve specialiste, forca te pakta te armatosura, mungesa e procedurave te sigurise, tregetia e mundshme e fishekeve, kontrata e kompanise pa tender, jane vetem disa nga arsyet perse ketu ka vend per te uleritur.

Gjithashtu, ne c’menyre punesohej stafi dhe kush i filtronte detajet e tyre personale dhe aftesite profesionale per te bere nje pune te tille? Pra sa te lehte do ta kishte nje terrorist apo kriminel te futej dhe te punesohej ne baze dhe kur t’i tekej te hidhte ne ere municionet? Perse keta punetore paguheshin me rroga qesharake? Vetem kjo deshmon qarte per nivelin e ulet te aftesive te tyre. Po sigurine ne repart kush e mbante? Cfare rregullash per evakuim te personalit ne rast katastrofe kishte kompania? Sa beri qeveria per minimizimin e risqeve? A kishte inspeksione te vazhdueshme te reparteve te tilla nga ana e min se mbrojtjes? Perse kaq prane aeroportit dhe fshatrave te banuara? Perse kryeministri e quan fatkeqesi dhe jo deshtim???

Le t'i kthehemi fakteve. Sipas VKM (vendim i keshillit te ministrave) te miratuar nga Qeveria Berisha, Ministria e Mbrojtjes kishte pergjegjesine e mbikëqyrjes se procesit të çmilitarizimit dhe çmontimit të municioneve dhe të nënprodukteve, të rrjedhura prej tyre. Po ne te njejtin VKM thuhet:

Procesi i çmilitarizimit e çmontimit të kryhet nën mbikëqyrjen dhe sigurinë ushtarake të reparteve të Forcave të Armatosura, duke regjistruar me hollësi të dhëna për regjimin, lëvizjen dhe sasinë e municioneve të dorëzuara dhe të atyre të çmontuara e të çmilitarizuara, si dhe të produkteve të tyre, pas çmontimit dhe çmilitarizimit.

Pra ku ishin keto forca, sa ishin dhe cfare kane bere deri tani? Cfare mendon komandanti tyre???

Per t’a prere shkurt - akuzat ndaj qeverise duhet te kishin filluar qe mbreme pa pike hezitimi. Ky eshte nje rast tipik i nje katastrofe te evitueshme dhe eshte 1500% pergjegjesia e qeverise ne fuqi, e cila nuk ka garantuar nje siguri strikte proceduriale per nje operacion te kesaj natyre.

Ministri i Mbrojtjes Fatmir Mediu duhet te jape doreheqjen menjehere per arsye morale. Komandanti Topi te kerkoje falje publike per deshtimin e forcave te armatosura dhe qeveria Berisha te marre persiper gjithe koston e rindertimit te shtepive dhe demshperblimit te familjeve te viktimave. Pa harruar patjeter, qe pronaret/drejtoret e kompanise si dhe te gjithe personat juridike te implikuar ne kete ceshtje duhet te ndiqen penalisht per t’a zbardhur sa me shpejt kete ngjarje makaber. Ne fund te fundit, duhet pranuar hapur se kjo nuk eshte 'zone' fatkeqesie, sice deklaroi Kryeministri Berisha - kjo eshte 'zone' qeverie!

Churchill would have ratified the EU Treaty

‘The best argument against democracy is a five-minute conversation with the average voter’. Churchill’s famous dictum could be very helpful to British MPs as they engage into the latest row over the EU Treaty. Some of them have even formed a cross-party group which brands itself as the “I Want a Referendum” gang. Today their members, mainly Tories, Lib Dems and some Labour, as well as a bunch of campaigners formed a long queue by the Parliament, demanding a referendum before any ratification is implemented by the British Government.

A few weeks ago I used to believe in a referendum, mainly because of Brown’s incapacity to show any public transparency on EU matters. His stubborn continuation in the lamentable footpaths of former British Prime Ministers, who have always treated the EU as the “forbidden apple” subject, inspired a sort of quiet rebellion within me. Until today!

Churchill woke my senses up this morning as I was watching David Cameron pick the wrong fight during PM’s Questions…AGAIN. One does not need Einstein’s brain to see through the shallow Tory strategy of attempting to mobilise public support by employing cheap forms of populism. Blame it on Europe and get the average Brit excited about politics. Spit on Brussels and “Joe the six-pack” will vote in your favour…as he doesn’t have a clue! How can he/she understand when there is so little public awareness of Europe in the UK? The Brits still talk of Europeans as another ‘breed’ – such strange beings with organised manners and a relaxed approach to life. Such a threat to the shambolic ways of the Brits!

Westminster is today suffering from cheap politics and the subject deserves to be revisited properly. First of all, this is the wrong fight to pick. Cameron would strike better chords with the public if he attacks Brown where it hurts. Instead of a referendum, the Tory ‘Musketeer’ should concentrate on Joe’s real issues, such as why the UK ranks 17th in the Euro Health Consumer Index, still lagging behind European counterparts when it comes to basic healthcare…

On the other side, Gordon Brown should come out of his timidity and confront his opponents with passion, as this remains the miraculous remedy in politics. Remember Tony Blair? Brown’s Government has a responsibility to explain to the average voter that the EU Treaty will in effect simplify matters and will play in favour of the island’s electorate. Same responsibility lies with the Tory and Lib Dem leaders. They should first explain to their constituents what the Treaty is about and then ask them to vote in a referendum.

Have they told the average Brit for example of how the Treaty will get rid of the current rotating EU presidency and replace it with a President, who may even be Tony Blair? How the Treaty will give Europe a bigger voice in world affairs and that this will be complementary to the foreign policies of each member state? And how the average Brit’s representation in international politics will increase? Do they know that the Treaty will result in fewer EU Commissioners than there are today – satisfying precisely one of the primary concerns of the UK with the EU Commission? Does Joe know that the Treaty offers the UK an opt-out from European policies concerning asylum, visas and immigration?

Judging by Churchill’s famous speech in 1946 that ‘we must build a kind of United States of Europe’, the average Brit today would have continued with their beer drinking and Churchill would have swiftly implemented the ratification of the EU Treaty. Brown should do the same!

Ralf Gjoni on SKY NEWS Live commenting on Kosova's Independence

Video Link

Mjaft! London Club engaged in a very proactive media campaign during the days leading to the Declaration of Independence in Prishtina. Through a press release sent to all British news outlets, Mjaft! London Club joined the citizens of Kosova in their celebrations for the newborn state and supports Kosovo's independence as the only viable option towards long-term stability in the region and support the efforts of its new government towards Euro-Atlantic integration. In addition, Mjaft! London Club opposes any moves by Serbia and Russia to block any development efforts in the next few months.

In particular, we would like to throw our support behind the newly approved EU Mission in Kosovo and its police and justice force which will ensure operational continuity in the country, taking over from UNMIK.

Ralf Gjoni, Director of MJAFT! London Club was invited as a special guest by SKY NEWS in London to comment during the outlet's full coverage of the Declaration of Independence. MJAFT! was congratulated and recognised by SKY for its efforts in campaigning for Kosovo's independence in international circles through its lobbying and public affairs campaigns. When asked 'why now?' by SKY presenter Samantha Simmonds, Ralf Gjoni responded 'Why not now? This day is 20 years late and is a very special day for us, the Albanian people and the entire region. Kosova should have gained independence in 1989, and it has taken almost 20 years to make that dream reality. This long awaited move will help clarify the messy political instability created by Serbia's political class in the region. Serbia should now start looking towards Brussels not Prishtina.'

Ralf was invited to stay LIVE on TV to translate and comment for over two hours as the events of independence were unfolding in Prishtina. During the interview he added: 'Today, Serbia should wake up and accept the new geo-political reality in the region. Today we have a new Republic of Kosova and the Serbs in the north should make every effort to integrate in this new state. PM Thaci has made it clear that this will be a Kosova of all citizens and communities. The Albanians have clearly made their choice – and that is EU integration. Now it is time for the Serbs to make their choice known to the world: either they want to be in Europe or they stay isolated as a Russian satellite. At MJAFT! – we have always been firm believers in Europe and aspire for a common future of the Balkans in Europe. There no reason why the future of our generation should be held hostage by Serbian nationalism anymore'.

In addition to SKY NEWS, Mjaft! London Club secured the Press Association's support during the activities in London and generated substantial interest among other major outlets and political audiences.

The "gravedigger" comes back to Belgrade!

And… they have done it again! The Serbs do not seize to amaze me with their incredible stubbornness which has now become a sort of national relic and a defining feature of their national identity. As Tomislav Nikolic, leader of the Radical Party of Serbia awaits confirmation of his victory in the first round of Serbia’s presidential elections I couldn’t help but reflect with horror on the dark days of 1989 when Milosevic was elected to the same position. And what a path it has been for Serbia and the entire region ever since… Today, people in Kosovo, Albania, the rest of the Balkans and among EU countries will be asking WHY?

Perhaps his nickname “gravedigger” suits him well. If elected in the 2^nd round of February, Nikolic will almost certainly dig the grave of Milosevic’s dangerous nationalist rhetoric and take Serbia a few hundred steps backward in their path towards EU integration and prosperity. His party’s leader, Vojislav Seselj, is currently on trial at the UN's war-crimes tribunal in The Hague for murder and “ethnic cleansing” during the Balkan wars of the 1990s. Sadly, Serbia’s politicians are faced with a Catch-22. Almost all of them understand and quietly accept that Kosovo never belonged to Serbia and that the country would be better off without “its” province – but no one has the courage to accept it publicly. Almost all of them hate Kosovo and its people, but no one would even dare to question its status as the “cradle of Serb civilisation” - otherwise they loose their electability! The “neglected cradle” is a nickname that would perhaps suit the province better! Yet, today, they say, Kosovo was the determining factor of Serbia’s presidential elections.

Almost 10 years after what Milosevic and its widely popular war machine did in Kosovo, the Serbs still find it hard to come to terms with reality. As Kosovo’s politicians prepare to declare independence (most probably by the end of February), and with de-facto assurances from the US and EU members that its statehood would be recognized sometime in May, Serbia is still unable to deliver itself from the dark clouds of nationalism that have crippled the country’s GDP growth and economic development. GDP per capita in Serbia remains at a mere $4,400 for Serbia (including Kosovo) (2005 est.). Try comparing that with thatSlovenia, the first republic to break away from Yugoslavia – currently at an impressive $23,400 (2006 est.). Shouldn’t that perhaps be the decisive factor in the head of the typical Serbian voter?

If Nikolic is confirmed as its new President and Commander of Armed Forces in February, Serbia will face huge risks of regression, positioning itself even further away from EU integration and opting for a Belarus-like isolation. Perhaps the Serbs will be happy with a cold war prototype, Russian satellite type country while the rest of the region, Kosovo included, advances in their steady and prosperous economic boom. For the moment, the “gravedigger” has come back to Belgrade… Analyze that!

PRESIDENCA: ÇELËSI I SUKSESIT TË TOPIT!

Më në fund Shqipëria e gjeti presidentin e saj dhe telenovela e stërgjatur mori fund këtë të Martë kur Presidenti i ri Bamir Topi mori në dorëzim kushtetutën e vendit nga ish presidenti Moisiu. Uuuuuuufffffffff! Tani të gjithë mund të marrim frymë thellë dhe populli mund të përqëndrohet në sfidat e vështira të jetës shqiptare, tek dritat, uji, punësimi, shëndetësia e tek një mijë e një të këqijat që e rrethon atë përditë. Nuk duhet harruar se përgatitjet shpirtërore dhe ankthi i popullit shqiptar për zgjedhjen e presidentit filluan që pas zgjedhjeve lokale të Shkurtit, kur në mesin e mjegullës së shpalljes së rezultateve zgjedhore, klasa politike shqiptare ndezi motorët e prodhimit të thashethemeve rreth kandidatit të ardhshëm për president dhe mundësisë së zgjedhjeve të parakohshme. Fundi i fundit nuk mund t’i fajësosh politikanët. Devijimi i vëmendjes së popullit nga problemet reale tek flluskat e argumentit politik është teknikë e vjetër politike që tashmë është bërë ‘a la mode’ në Shqipëri. Harro dritat dhe mendo për presidentin! Ky është mesazhi që trumbeton në veshët e qytetarëve prej kohësh dhe që dëshmon qartë për kalbëzimin e cilësisë së politikë-bërjes Shqiptare. Dhe ky kalbëzim u pa haptaz edhe javën e kaluar në parlament. Shqipëria zgjodhi Presidentin e duhur, por në mënyrë të shëmtuar. Duhet theksuar se Bamir Topi ishte kandidati i preferuar i popullit e jo i shumicës së parlamentarëve. Sipas sondazhit të realizuar në Qershor 2007 nga ESI dhe Instituti Agenda, në rastin e një zgjedhjeje popullore, 34% e qytetarëve do të votonin Topin për President, mbi Moisiun, Nanon dhe Godon. Gjithashtu sipas të njëjtit sondazh, niveli i besimit tek institucioni i Presidencës nga qytetarët është shumë më i lartë se sa tek bashkia, policia, qeveria apo drejtësia. Këto të dhëna reflektohen edhe nga sondazhi i NDI apo pyetësorë të tjerë të realizuar nga platformat mediatike. Pra është e qartë se Bamir Topi ishte i preferuari i popullit dhe se ardhja e tij në detyrën e kreut të shtetit do e përballë atë me një nivel të lartë të besueshmërisë ndaj institucionit që drejton. Parë nga ky këndvështrim, sfidat e Presidentit Topi do të jenë gjigande dhe testuese për pastërtinë politike që ai ka reflektuar gjatë viteve të fundit.

Sfida më e madhe e presidencës padyshim do të jetë influenca që Topi duhet të ushtrojë për t’a pastruar sadopak politikën shqiptare nga fenomeni i shëmtuar i pazarit politik, pjellë e të cilit në mënyrë ironike ishte edhe vetë zgjedhja e tij. Tashmë nuk është më thashethem se paçka se ishte kandidati i duhur, Z. Topi triumfoi si produkt i një pazari djallëzor dhe se Presidenca iu ‘dhurua’ nga Fatos Nano dhe 6 deputetë-lëpirësit e tij, të cilët ‘respektuan’ kushtetutën dhe shmangën rrëshqitjen e vendit drejt zgjedhjeve të parakohshme…’për hir të kombit’. Asnjëri prej nesh nuk i donte zgjedhjet e parakohshme, por njëkohësisht nuk donim as institucionalizimin e pazarit politik si vlerë parlamentare. E pra kjo e fundit ndodhi, dhe jo për faj të Topit, por si produkt i natyrshëm i klimës konfliktuale që mbizotëron në politikën shqiptare. Refuzimi i pakuptueshëm i opozitës për t’u futur në parlament si dhe kokëfortësia e mazhorancës për të gjetur një kompromis, çuan në krijimin e kushteve të përshtatshme klimateripolitike, ‘lagështirën’ e nevojshme prej nga mbiu kërpudha e pazarit që shpëtoi vendin nga zgjedhjet e parakohshme. Zgjedhja e presidentit këtë radhë ndryshon nga ajo e kaluara - Shqipëria e zgjodhi presidentin e saj në mënyrë kushtetuese por jo konsensuale, me tregëti deputetësh por jo me votë të shëndetshme parlamentare. Nuk ka si të mos jetë ndjerë ngushë Z. Topi në mes të emocioneve të betimit. Këtu pra, tek kundërshtimi i pazareve dhe rigjetja e konsensusit të humbur politik qëndron edhe çelësi i suksesit të Topit si President.

Bamir Topi njihet si një parlamentar që i është shmangur gjithnjë sulmeve të ulta personale duke u përqëndruar në gjetjen e një pike të përbashkët mes të dy palëve. Kjo i ka dhënë atij imazhin e një politikani me integritet dhe të moralshëm. Për këtë arsye e kishte të sigurt edhe votën popullore. Pra në këtë pikë, ai ka përvojën e duhur dhe besueshmëri të mjaftueshme për të filluar proçesin e pajtimit politik. Mazhoranca dhe opozita nuk kanë nevojë të bien dakort për çdo gjë. Përkundrazi, ato përfaqësojnë krahe të kundërta të spektrit politik. Kjo është mëse normale në një demokraci. Por debati mes tyre duhet bërë vetëm mbi platforma kushtetuese, profesionale dhe etike, duke iu larguar gradualisht mediokritetit të sulmeve personale. Në këtë rast, Presidenca mund të kthehet shumë mirë në një institucion arbitrar dhe nxitës për politikë-bërjen shqiptare, duke inkurajuar profesionalizimin e funksionimit të saj. Duke matur pulsin e popullit dhe shqetësimeve kryesore të qytetarëve, Presidenti mund të sigurojë orientimin e politikës drejt çështjeve me rëndësi duke tentuar mënjanimin e krizave kronike që kanë marrë peng vendin. Moisiu e tha bukur në fund të mandatit të tij se ‘politikanët shqiptarë kakarisin si pulat’. Topi i ka të gjitha shanset për të ulur ndjeshëm nivelin e ‘kakarisjes’ dhe për të përmirësuar cilësinë e debatit publik. Për t’a arritur këtë, Presidentit do t’i duhet të bashkëpunojë afër jo vetëm me klasën poltike, por edhe me aktorët e shoqërisë civile, spektrin mediatik dhe me elementët intelektualë të diasporës, duke mundësuar kështu moralitetin e argumentit të tij politik. Sot, Bamir Topi gdhihet President i Republikës së Shqipërisë, vendit të bukur pa drita, me burime plot në male e pa ujë në shtëpira, anës vijës së BE-së dhe pa standarte brenda saj, me trurin e rrjedhur jashtë e me injorancën politike brenda që e ka bllokuar totalisht zhvillimin e tij socio-ekonomik. Vetëm duke lënë pas afilimin e tij partiak të të kaluarës dhe duke adresuar çështjet jetike të vendit, Bamir Topi do mund t’i sigurojë mandatit të tij presidencial kredibilitetin dhe integritetin e nevojshëm për të dalë mbi natyrën konfliktuale të politikës së ndryshkur shqiptare.

EKUACIONI SOCIO-EKONOMIK I TAKSËS SË SHESHTË

Gjatë javëve të ardhshme, një nga temat më të zjarrta që do debatohet përvec asaj të presidentit do të jetë implementimi i taksës së sheshtë, që njihet ndryshe si Flat Tax. Taksa e sheshtë është një nga elementët më të rëndësishëm të reformës fiskale të qeverisë Berisha e cila nuk ka ngurruar t’a prazantojë atë si formulën magjike të luftës kundër informalitetit dhe si ilacin e thithjes së investimeve të huaja, paçka se baza kërkimore e efekteve ekonomike të kësaj takse është tepër e luhatshme. Teorikisht, taksa e sheshtë nënkupton një sistem tatimor me një nivel të vetëm taksimi mbi të ardhurat personale të individit dhe mbi fitimin korporativ në rastin e të ardhurave të një biznesi. Pra në dukje, taksa e sheshtë do të thjeshtësojë tej mase sitemin tatimor nga një nivel progresiv me shkallë të ndryshme taksimi në varësi të shumës së fitimit, në një sitem të vetëm me një taksë unike mbi të gjitha të ardhurat.

Taksa e sheshtë identifikohet prej kohësh si taksa e Europës Lindore e cila tashmë është kthyer në një terren eksperimentues për disa nga teoritë revolucionare ekonomike të Perëndimit. Në 1990 aplikohej terapia e famshme e shokut ndërsa sot pionerët lindorë po flirtojnë me taksën e sheshtë. Kjo taksë filloi të implementohej për herë të parë në 1994 nga Estonia si një alternativë ndaj sistemit të komplikuar progresiv që shpeshherë është parë si një dekurajues i investimeve ekonomike të një vendi. Dhe realisht ekonomia Estoniane filloi të lulëzonte shumë shpejt, megjithëse nuk është e qartë nëse ky ishte reaultat i taksës së sheshtë. Vende të tjera si Lituania dhe Letonia iu bashkangjitën valës së nisur nga Estonianët. Më pas e aplikoi edhe Rusia, Serbia, Ukraina, Sllovakia, Gjeorgjia, Rumania dhe këtë vit edhe fqinjët tanë Mali i Zi e Maqedonia. Mes këtyre vendeve taksa e sheshtë varion nga 12% - 26%. Por Shqipëria ka vendosur t’a thyejë rekordin duke e aplikuar atë me 10%. Asnjë ekspert apo zyrtar i qeverisë nuk është në gjendje të na e shpjegojë qartë përse 10%. Ndoshta për të tërhequr vëmendjen mediatike dhe për të bërë pakëz zhurmë sic u bë me nismën Shqipëria=1 Euro. Nga ana tjetër aktorë të shoqërisë civile janë shprehur kundër taksës së sheshtë si një masë që do të ndikojë negativisht mbi shtresën më të varfër të vendit duke i dhënë prioritet të pasurve që do të pasurohen më tepër.

Qeveria argumenton se taksa e sheshtë do të ulë ndjeshëm evazionin fiskal duke inkurajuar bizneset dhe individët të deklarojnë fitimet e tyre. Gjithashtu kjo taksë do të inkurajonte thithjen e investimeve të huaja përderisa investitorët do të përballeshin me një sistem më të thjeshtë dhe më të ulët taksimi, megjithëse është e qartë se investitorët e huaj nuk rrinë larg Shqipërisë prej taksave por prej mungesës së infrastrukturës dhe instabilitetit politik. Sidoqofte, jo vetëm qeveria aktuale Shqiptare por edhe mbrojtësit e flaktë të taksës së sheshtë në të gjithë botën janë të bindur se një sitem i vetëm taksimi do të ushqente rritjen ekonomike të një vendi nëpërmjet uljes së kostos burokratike, nxitjes së gjenerimit të kapitalit dhe tërheqjes së investimeve të huaja. Pra teorikisht, një sistem më efikas dhe më i thjeshtë tatimor do të siguronte rritjen e të ardhurave në buxhetin e shtetit. Nga ky këndvështrim, kjo tingëllon me të vërtetë si një formulë magjike, por nga ana praktike është ende herët të gjykojmë suksesin e taksës së sheshtë në vendet lindore. Efektet afatgjatë mbi ekonominë kombëtare të një vendi duan edhe disa vite për t’u analizuar në mënyrë të plotë. Nga i gjithë blloku lindor, Rusia është ndoshta i vetmi vend që përbën një shembull pozitiv. Në 1998, të ardhurat federale të shtetit Rus përbënin vetëm 12% të prodhimit kombëtar brut (GDP) duke vështirësuar pagesat ndaj kreditorëve. Ne 2001, Rusia i sheshoi të gjitha taksat në një të vetme në nivelin 13%. Pas një viti, fitimi nga tatimi mbi të ardhurat personale pësoi një rritje prej 26% dhe rrogat u rritën me 12%. Gjithashtu ekspertët ekonomikë vunë re një rritje të deklarimit të të ardhurave personale nga shtresat më të pasura të shoqërisë. Për rrjedhojë, kjo pati ndikim pozitiv mbi buxhetin e shtetit.

Por nëse shohim anën tjetër të monedhës, ekonomistë të shumtë në botë e kundërshtojnë taksën e sheshtë si një formulë magjike për rritjen e mirëqënies së një vendi duke analizuar efektet socio-ekonomike të një sistemi të sheshtë. Në Shqipëri, aktorë të shoqërisë civile kanë shprehur rezervimet e tyre duke argumentuar se regjimi i taksës së sheshtë do të ndikojë në theksimin e pabarazisë sociale nëpërmjet zhvendosjes së barrës fiskale nga subjektet fitimprurëse tek individët, kryesisht mbi familjet me të ardhura të ulëta e mesatare. Sipas raportit të fundit të Institutit AGENDA, barra fiskale do të përjetohet rëndë nga shtresat e varfra dhe të mesme dhe për rrjedhojë do të ketë efekte negative mbi rritjen ekonomike të vendit. Në krahasim me sistemin aktual të taksimit progresiv, individët me paga deri 14,000 lekë (të reja) do të pësojnë një rritje të taksave të tyre nën rregjimin e taksës së sheshtë. Rrjedhimisht ulja e shumës së parave neto për shtresën e ulët dhe të mesme do të ketë ndikim të drejtpërdrejtë në kërkesën agregate në treg sepse këto dy kategori konsumatorësh janë ato të ashtuquajturit konsumatorë të masës. Pra thënë thjesht, edhe pse biznesi mund të ketë më tepër lehtësime fiskale, ai do të shesë më pak produkte tek masat blerëse që në fakt do të kenë më pak para në dispozicion për të harxhuar.

Ajo që duket qartë në mesin e kësaj mjegulle teorike, është se e gjithë klasa politike shqiptare vuan nga mungesa e aftësive profesionale në debatimin e çështjeve me rëndësi dhe me efekte afatgjatë mbi ekonominë e tregut. Nuk duhet harruar se në 16 vjet tranzicion, Shqipëria aplikoi mbrapsht terapinë e shokut, ndërtoi ekonominë e saj mbi skema të errëta piramidale duke çuar në një kolaps ekonomik dhe social të vendit dhe po vuan ende nga epidemia e pashërueshme e instabilitetit politik. Zhvillimi ekonomik dhe social i vendit është marrë peng nga personalizimi banal i politikës duke i dhënë çdo çështjeje madhore ngjyra partiake pa ofruar asnjë alternative profesionale bazuar mbi themele të forta kërkimore. Ajo që sot është më e nevojshme se kurrë është që e gjithë klasa politike Shqiptare, pa dallime partiake, t’i largohet politikave retorike dhe të tregohet më e hapur ndaj analizave të ekspertëve të shoqërisë civile e cila po tregon aftësi më të forta profesionale duke ofruar analiza tejet të vlefshme për ecurinë socio-ekonomike të Shqipërisë. Aplikimi i taksës së sheshtë duhet t’i nënshtrohet një debati të hapur të të gjithë spektrit politik e shoqëror për të arritur një zgjidhje optimale dhe afatgjatë. Vetëm një transparencë e tillë mund të japë shembullin e një qeverie që i jep prioritet konsultimit para implementimit, sidomos kur bëhet fjalë për një ndërhyrje politike që mund të rezultojë në pasurimin e të pasurve dhe në varfërimin e të varfërve.